ای کاش عشق را زبان سخن بود...

گاهی فقط به دنبال یک دلیلی تا خودت را از خیل عظیمی از دغدغه ها و فکر و خیال ها راحت و سبک کنی.مثلا هزار جور احتمال و شاید میتونه سنگینی کنه روی تیک تاک ثانیه ها و نفستو بگیره.شاید اونم دوستم داشته باشه.شاید قراره که بیاد.تو هیچ وقت آدمی نبودی که ازش انتظار اومدن داشته باشی.تو آدمی بودی و هستی که فقط اونقدر برات مهم و ارزشمند و دوست داشتن بوده که خوب باشه. هرجا یا با هرکسی. اما این شاید ها این ابهام و این مه، خفه کننده تر از اون چیزیه که فکرشو کنی.

دوست دارم یکی از این دوحالت اتفاق بیفته.یکی اینکه بیاد و بگه همه این مدت منتظر فرصت مناسب برای اومدن و موندن بوده و منم با آغوش باز بپذیرمش یکی اینکه همینطور دورادور دوست های همیشه بهار بمونیم وقتی که اون کنار دیگری خوشبخته و روز به روز خوشبخت تر میشه. و من منتظر اون موقعی باشم که بابا میشه و من ذوق میکنم و منتظر این بشم فسقل هاشو بغل کنم و براشون آرزوهای خوب کنم.

مسخره س؟ نه اصلا. من اونقدر زیاد دوستش دارم که فقط میخوام خوب باشه.بیشتر از این نمیدونم چه توضیحی راجع به اتفاقات قلبم بدم.هرچی که هست هیچ وقت از مه و تعلیق خوشم نیومده.حالتی که الانی گرفتارشم.کاش این همه تاروپود دلشو نمیشناختم حداقل. کاش هیچ کدوم از رفتاراش مبهم نبود. کاش یه اتفاق شفاف بیفته که عینهو نور خورشید پهن بشه تو این روزگار تا همه چیز گرم و روشن بشه:)

نامه های جودی-الهام...