نامه ی پنجم

وای بابا لنگ دراز!

دیگه زیاد از زیر این بار که من شخصی رو دوست دارم قِسِر در نمیرم. ولی خوب این دوست داشتنی نیست که نتیجه ی خاصی داشته باشه. اما خب این دوست داشتنو دوست دارم. مخصوصا وقتی گاهی مورد خطابش قرار میگیرم و توی گروه بهم میگه آفرین. و یه سریا میوفتن به حسودی. آخ چقدر حال میده! دوسش دارم. درسته که بعضی از کاراشو تایید نمیکنم. اما من، منم و اون اون. یه سری کارارو دوست داره انجامش بده که من به عنوان یه بیننده این حقو به خودم نمیدم که این اختیار رو ازش سلب کنم.دوست دارم دوست داشتنی هاش رو تجربه کنه.گرچه فکر میکنم این آفرینی که داد رو نمیدونه به چه کسی داده:|

خدایا مرسی. واسه خاطر همین دلخوشی های کوچولو اما ذوق مرگ کننده م.

راستی بابا دیروز من و کتی دخدرای شیطونی شدیم و شهر رو به هم ریختیم. بعد از کلی هرهر خندیدن تو دانشگاه رفتیم دوسیخ جیگر و دوسیخ نمیدونم چی چی که کتی میگفت اونم نیست و دو سیخ بال خوردیم و دوسیخ دلی که آقاهه یادش رفت برامون کباب کنه:)) خسته از خوردن سوار اتوبوس شدیم که چشممون افتاد به بستنی فروشی و چشمامون برق زد و ایستگاه بعد پریدیم پایین فالوده زدیم به بدن.

وای چه بارون و تگرگی اومد دیشب. چقدر خوش گذشت و چقدر روحم آرم بود. برعکس الان که ...

خداکنه دوباره بارون بیاد. دیوونه وار مثل دیشب. رعد و برقش خشم درون منو آروم میکنه. خیسی بارونش سیاهی های روحمو میشوره اما بازم فرداش غمگینم و دلم بارون میخواد. شاید نشه که هیچ وقت بیام بهشت تا ببینمت بابا لنگ درازم، عموی خوبم. چقدر من بدم!

امضا: یک جودی- الهام ناقلا اما غمگین

پی نوشت: بابا لنگ دراز خوبم، یادم رفت. من به زهرا جانم قول داده بودم به شما بگم براش دعا کنی. میشه که برای زهرای عزیزم دعا کنی؟ :)

نامه های جودی-الهام...