نامه ی چهارم

بابا لنگ دراز خوبم!

شرمنده ام. خودت میدونی چرا. عین یه بختک میمونه. و نمیدونم چیکارش کنم. میوفته به جونم. خیلی بده خیلی. و وقتی نیگام میکنی سرتو به طرفین تکون میدی و میری. ولی چون خوبی قهر نمیکنی باهام. ولی باور کن خیلی بدم. مگه نه اینکه برای اینکه هیچوقت بد نشی رفتی تا خوب بمونی! توجیه شاعرانه ایه! اما توجیهه و من خودم اینو میدونم. ولی جای شکرش باقیه که بعد از بد بودنم میشم یه آدم بدبخت شرمنده! این نکته ی مثبتی نیست؟!؟

منو میبخشی؟

به خدا میگی منو ببخشه و کمکم کنه؟!

تو بابای مهربونی هستی!پس پیشم بمون و نذار که بد باشم...

اه اعصابم خرد شد.

امضا: جودی- الهام مایوس از خود:(

نامه های جودی-الهام...