...

خیلی وقته ننوشتم. در صورتی که مدام میخواستم سرازیر بشم اینجا و بنویسم. تند تند. از بس دلم پره. از بس اون دوره. از بس غمگینه و بخاطر غمش، غمگینم. از بس و یه عالمه از بس و بسیاری های دیگه. چقدر بعضی ها رو دوست ندارم. چقدر دوست دارم از خیلی از آدمها و خیلی از جریان ها فرار کنم و برم یه گوشه ی امن. اگر باشه!!

گاهی حسودی میکنم. یعنی دقیقن اینظوری میشه که دوست دارم جای فلانی باشم. ولی نیستم و شاید هرگز نتونم باشم. بعد توی قلبم یه چیزی گُر میگیره. گرمیشو حس میکنم. بعد منحنی لبهام برعکس میشه. همون لب ورچیدن خودمون. بعد دلم میخواد. بعد به خودم میام. میگم که چی. مهم اینه که اون آدم حالش خوبه. و برای حال خوبیش باید خوش حال باشی. حالا هرچقدرم آدم مهمای زندگیت آدم حسابت نکنن.

تصمیم گرفتم سر فرصت کلی پست بذارم از آدمای دور و برم. ریز به ریز احساساتمو نسبت بهشون بنویسم و بذارم اینا باشه و بمونه. همه ی نفرت ها و عشق و دوستی هارو. این منم. الهام. که داره بزرگ میشه. اون قدر بزرگ که دهه سوم زندگیش تا چند روز دیگه کلید میخوره...

نامه های جودی-الهام...