نامه اول

شانزدهم شهریور 95

بابا لنگ دراز خوبم؛

داستان از اینجا شروع شد که من مقطع راهنمایی بودم و کتابخونه ی مدرسمون یه جای کوچیک بود پر از کتاب و این من بودم که مدام از قفسه هاش آویزون بودم و دیوونه وار کتاب میخوندم. دوست داشتم همیشه بهترین باشم و به نظرم گرفتن کارت امتیازی که بخاطر پر شدن صفحه ی من توی دفترچه ی کتابخونه برای امانت گرفتن کتاب ، هم یکی از اون بهترین بودنهای ناب بود که کسی متوجهش نبود و من با اقتدار به نام خودم میزدمش. از بهترین کتابایی که از اون روزا به خوبی به یاد دارم یکی شازده کوچولو بود به خاطر اینکه ازش توی تاریخ ادبیاتمون خونده بودم، یکی پی پی جوراب بلنده بود بخاطر اینکه اسمش اسم باحالی بود و جلدش رو هم یادمه که یه دخدر تقریبا شلخته بود با جورابای بلند با پس زمینه ای زرد و یکی کتاب بابالنگ دراز.

من بابا لنگ دراز رو چندین بار خوندم. در دوره های مختلف زندگیم. اما الان که درگیرش شدم، تقصیر دونفر از دوستای خوبمه. الهام، که رسمن خود جودیه و عشق جودی تقریبن دیوونهش کرده و مدام ازش مینویسه و کتایون گوگولی خودم که این آخریا که فایل صوتی از کتاب بابالنگ دراز برام فرستاد که باعث شد با حالتی کاملا حریصانه برم از سایت کاملشو بخرم و کاملا دیوونه وار بهش گوش بدم و حس کنم چقدر جودی رو میشناسم و روحیاتش و نه شرایط زندگیش شبیه منه.

راستشو بخوایین، منم دلم بابالنگ دراز خواست. بابا لنگ درازی که براش از روزگار خودم بنویسم. وجود داشته باشه حالا هرچقدرم من نشناسمش. من فراموش کرده بودم آخر قصه ی بابالنگ دراز چی میشه. به ذهنمم خطور نمیکرد که جودی و بابا با هم ازدواج کنن. اما از به یاد آووردنش خیلی شرمنده شدم. میدونی چرا؟ بخاطر اینکه به خیلی از بزرگترهام گفته بودم تو مثل بابا لنگ دراز میمونی برام و منطورم قدردانی از حمایت هاشون بوده و بس!

ولی الان برای شمایی مینویسم که در واقع نمیدونم کی هستی! نمیدونم چه نقشی داری! حتی در حال حاضر کسی نیستی که قیم من باشی یا سخاوت خاصی برای من خرج کرده باشی. فقط میدونم باید وجود داشته باشی. باید خلقت کنم و باید باهات حرف بزنم. و این رو باور داشته باشم که یک روز واقعی میشی و میگی هی دخدر آتیش پاره من همه نامه هات رو هنوزم دارمشون!

با کلی ذوق و اشتیاق،،،

امضا:

جودی- الهام

نامه های جودی-الهام...